postremogenitus

Latin

FWOTD – 1 August 2013

Etymology

postrēmus (“[person who is] last”) +‎ genitus (“begotten”); compare prīmōgenitus (“first-born”)

Pronunciation

Adjective

postrēmōgenitus (feminine postrēmōgenita, neuter postrēmōgenitum); first/second-declension adjective

  1. last-born
    • 1615, Carolus de la Sauſſaye, Annales Eccleſiae Aurelianenſis, page 488:
      Genuerat primum ex ea filium vnum, & filias duas, primogenitam Flandrinam, poſtremogenitam hanc Mathæam.
      (please add an English translation of this quotation)
    • 1630, Thomas Smith [aut.], [unknown tr.], De Republica Anglorum, page 326:
      Henricus I, VVilhelmi Conqueſtoris filius poſtremogenitus, regnum adiit anno à C. N. 1100.
      (please add an English translation of this quotation)
    • ante 1701, Luc d’Achery and Jean Mabillon, Acta Sanctorum Ordinis S. Benedicti IV:ii (1738), page lxxxiii
      Carolus Craſſus Ludovici Tranſrhenani poſtremogenitus fraternam ditionem annis 5. obtinuit.
    • 1734, Jean-Baptiste du Hamel, Theologia Speculatrix et Practica, I, page 212:
      Poſtremogenitum non factum ſic accipit, quod non ſit ipſum opificium iis quæ per ipſum facta ſunt ſimile.
      (please add an English translation of this quotation)
    • For more quotations using this term, see Citations:postremogenitus.

Usage notes

  • All forms except for the nominative masculine and neuter singular and accusative feminine singular are unattested.

Declension

First/second-declension adjective.

Descendants

  • English: postremogeniture