polecenie

Polish

Pronunciation

  • IPA(key): /pɔ.lɛˈt͡sɛ.ɲɛ/
  • Audio:(file)
  • Rhymes: -ɛɲɛ
  • Syllabification: po‧le‧ce‧nie

Etymology 1

    From polecić + -enie.

    Noun

    polecenie n

    1. (countable) prescription, order, instruction, bidding, mandate
      Generał wydał polecenie. ― The general made an order.
    2. (countable) commendation, recommendation
      Znam ten sklep z polecenia. ― I know this shop from a recommendation.
    Declension
    Declension of polecenie
    singular plural
    nominative polecenie polecenia
    genitive polecenia poleceń
    dative poleceniu poleceniom
    accusative polecenie polecenia
    instrumental poleceniem poleceniami
    locative poleceniu poleceniach
    vocative polecenie polecenia

    Noun

    polecenie n

    1. (uncountable) verbal noun of polecić
    Declension
    Declension of polecenie
    singular
    nominative polecenie
    genitive polecenia
    dative poleceniu
    accusative polecenie
    instrumental poleceniem
    locative poleceniu
    vocative polecenie

    Etymology 2

    Noun

    polecenie n

    1. verbal noun of polecieć
    Declension
    Declension of polecenie
    singular
    nominative polecenie
    genitive polecenia
    dative poleceniu
    accusative polecenie
    instrumental poleceniem
    locative poleceniu
    vocative polecenie

    Further reading

    • “polecenie”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “polecenie”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)