planities

Latin

Alternative forms

Etymology

    From plānus (“flat, level”) + -itiēs.

    Noun

    plānitiēs f (genitive plānitiēī); fifth declension

    1. plain, plateau
    2. flatness

    Declension

    Fifth-declension noun.

    singular plural
    nominative plānitiēs plānitiēs
    genitive plānitiēī plānitiērum
    dative plānitiēī plānitiēbus
    accusative plānitiem plānitiēs
    ablative plānitiē plānitiēbus
    vocative plānitiēs plānitiēs

    Descendants

    Through the variant plānitia:

    • Italo-Romance:
      • Italian: pianezza
    • Ibero-Romance:

    Borrowings:

    References

    • “planities”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “planities”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.