pissintunicus

Latin

Etymology

    From Vulgar Latin *pīssi(āre) (“to piss”) + Latin in (“in, inside”) + tunic(a) (“tunic”) + -us (noun-forming suffix).

    Pronunciation

    Noun

    pīssintunicus m (genitive pīssintunicī); second declension

    1. (Medieval Latin, derogatory, very rare) tunic-pisser
      • c. 1288, Salimbene di Adam, “De domino Nicholao Regino episcopo [About the bishop sir Niccolò from Reggio]”, in Cronica [Chronicle]‎[1]; republished as Ferdinando Bernini, editor, volume 1, Bari: Gius[eppe] Laterza & sons, 1942, page 54:
        Dixit igitur michi pater meus: ‛Fili dilecte, non credas istis pissintunicis’ — id est qui in tunicis mingunt —, ‛qui te deceperunt, sed veni mecum, et omnia mea tibi dabo’.
        Then my father said to me: "Beloved son, do not believe these tunic-pissers (meaning "those who urinate inside the tunics"), who deceived you; come with me instead, and I will give you all I have."

    Declension

    Second-declension noun.

    singular plural
    nominative pīssintunicus pīssintunicī
    genitive pīssintunicī pīssintunicōrum
    dative pīssintunicō pīssintunicīs
    accusative pīssintunicum pīssintunicōs
    ablative pīssintunicō pīssintunicīs
    vocative pīssintunice pīssintunicī