picer

Polish

Etymology

    From picować + -er. First attested in 1959.[1]

    Pronunciation

    • IPA(key): /ˈpi.t͡sɛr/
    • Rhymes: -it͡sɛr
    • Syllabification: pi‧cer

    Noun

    picer m pers

    1. (colloquial) synonym of bajerant

    Declension

    Declension of picer
    singular plural
    nominative picer picerzy, picery1
    genitive picera picerów
    dative picerowi picerom
    accusative picera picerów
    instrumental picerem picerami
    locative picerze picerach
    vocative picerze picerzy

    1Deprecative.

    References

    1. ^ picer in Narodowy Fotokorpus Języka Polskiego

    Further reading

    • “picer”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “picer”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)
    • Maciej Czeszewski (2006), “picer”, in Monika Szewczyk, editor, Słownik polszczyzny potocznej, 1 edition, Warsaw: Polish Scientific Publishers PWN, →ISBN, page 226