perturbator

English

Alternative forms

Noun

perturbator (plural perturbators)

  1. Something that perturbates

Latin

Verb

perturbātor

  1. second/third-person singular future passive imperative of perturbō

References

  • “perturbator”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • “perturbator”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
  • perturbator in Ramminger, Johann (16 July 2016 (last accessed)), Neulateinische Wortliste: Ein Wörterbuch des Lateinischen von Petrarca bis 1700‎[1], pre-publication website, 2005-2016

Romanian

Etymology

    Borrowed from French perturbateur.

    Pronunciation

    • IPA(key): /ˌper.tur.baˈtor/

    Adjective

    perturbator m or n (feminine singular perturbatoare, masculine plural perturbatori, feminine/neuter plural perturbatoare)

    1. perturbative, disturbing
      Synonym: perturbativ

    Declension

    Declension of perturbator
    singular plural
    masculine neuter feminine masculine neuter feminine
    nominative-
    accusative
    indefinite perturbator perturbatoare perturbatori perturbatoare
    definite perturbatorul perturbatoarea perturbatorii perturbatoarele
    genitive-
    dative
    indefinite perturbator perturbatoare perturbatori perturbatoare
    definite perturbatorului perturbatoarei perturbatorilor perturbatoarelor