permitialis

Latin

Etymology

    From permitiēs + -ālis.

    Pronunciation

    Adjective

    permitiālis (neuter permitiāle); third-declension two-termination adjective|

    1. (hapax legomenon) fatal, destructive, ruinous
      • c. 99 BCE – 55 BCE, Lucretius, De rerum natura 1.451–454:
        Coniunctum est id quod nusquam sine permitiali
        discidio potis est seiungi seque gregari,
        pondus uti saxis, calor ignis, liquor aquai,
        tactus corporibus cunctis, intactus inani.
        (please add an English translation of this quotation)

    Declension

    Third-declension two-termination adjective.

    singular plural
    masc./fem. neuter masc./fem. neuter
    nominative permitiālis permitiāle permitiālēs permitiālia
    genitive permitiālis permitiālium
    dative permitiālī permitiālibus
    accusative permitiālem permitiāle permitiālīs
    permitiālēs
    permitiālia
    ablative permitiālī permitiālibus
    vocative permitiālis permitiāle permitiālēs permitiālia

    Further reading

    • “permitialis”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “permitialis”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.