particularist

English

Etymology

From particular +‎ -ist, after French particulariste.

Pronunciation

  • (UK) IPA(key): /pəˈtɪkjʊləɹɪst/

Noun

particularist (plural particularists)

  1. One who holds to particularism.
    • 1957 [1944], Karl Polanyi, chapter 6, in The Great Transformation, Beacon Press: Boston, page 70:
      On this point there was no difference between mercantilists and feudalists, between crowned planners and vested interests, between centralizing bureaucrats and conservative particularists.

Adjective

particularist (comparative more particularist, superlative most particularist)

  1. (theology) Adhering to particularism.
  2. Showing excessive devotion to one's own region, nation, party etc.
    Synonym: partisan
    • 1994 April 7, Edward Luttwak, “Why Fascism is the Wave of the Future”, in London Review of Books‎[1], volume 16, number 07, →ISSN, archived from the original on 29 September 2026:
      And what does the moderate Left have to offer? Only more redistribution, more public assistance, and particularist concern for particular groups that can claim victim status, from the sublime peak of elderly, handicapped, black lesbians down to the merely poor.
    • 2002, Colin Jones, The Great Nation, Penguin, published 2003, page 272:
      The province's identity was fixed on traditionalist and historical attachment to particularist privilege.

Antonyms

Romanian

Etymology

    Borrowed from French particulariste.

    Noun

    particularist m (plural particulariști)

    1. particularist

    Declension

    singular plural
    indefinite definite indefinite definite
    nominative-accusative particularist particularistul particulariști particulariștii
    genitive-dative particularist particularistului particulariști particulariștilor
    vocative particularistule particulariștilor