partactwo

Polish

Etymology

    From partacz + -ctwo.[1][2] First attested in 1558.[3]

    Pronunciation

     
    • IPA(key): /parˈta.t͡stfɔ/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -at͡stfɔ
    • Syllabification: par‧ta‧ctwo

    Noun

    partactwo n

    1. (colloquial, derogatory) botching, bungling (act of performing something unskillfully or incorrectly)
      Synonyms: brakoróbstwo, fucha, fuszerka, fuszerstwo, papranina, partanina
    2. (colloquial, derogatory) botch job (something that was done unprofessionally or incorrectly)
      Synonyms: brakoróbstwo, fucha, fuszerka, fuszerstwo, partanina
    3. (obsolete, derogatory, collective) botchers, bunglers

    Declension

    Declension of partactwo
    singular
    nominative partactwo
    genitive partactwa
    dative partactwu
    accusative partactwo
    instrumental partactwem
    locative partactwie
    vocative partactwo

    References

    1. ^ Halina Zgółkowa, editor (1994–2005), “partactwo”, in Praktyczny słownik współczesnej polszczyzny, volumes 1–50, Poznań: Wydawnictwo Kurpisz, →ISBN
    2. ^ Bańkowski, Andrzej (2000), “partacz”, in Etymologiczny słownik języka polskiego [Etymological Dictionary of the Polish Language] (in Polish)
    3. ^ Maria Renata Mayenowa, et al., editors (2010-2023), “partactwo”, in Słownik Polszczyzny XVI Wieku [A Dictionary of 16th Century Polish]

    Further reading