panicz

See also: Panicz

Polish

Etymology

    Inherited from Old Polish panic. By surface analysis, pan + -icz.

    Pronunciation

    • IPA(key): /ˈpa.ɲit͡ʂ/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -aɲit͡ʂ
    • Syllabification: pa‧nicz

    Noun

    panicz m pers (female equivalent paniusia, diminutive paniczek or paniczyk)

    1. (archaic) lordling (unimportant or petty lord)
    2. (archaic) lord's son
    3. (derogatory) lordling (someone who demands to be served)
      Synonym: królewicz

    Declension

    Declension of panicz
    singular plural
    nominative panicz panicze
    genitive panicza paniczów
    dative paniczowi paniczom
    accusative panicza paniczów
    instrumental paniczem paniczami
    locative paniczu paniczach
    vocative paniczu panicze

    Derived terms

    adjectives
    • paniczowski
    • paniczowy
    adjectives
    • paniczykowaty
    • paniczykowski
    noun
    • paniczykostwo

    Further reading

    • “panicz”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “panicz”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)