palatinatus

Latin

Etymology

    From palātīnus + -ātus.

    Pronunciation

    Noun

    palātīnātus m (genitive palātīnātūs); fourth declension

    1. palatinate
      • 1626, Salomon Neugebauer, “Cracus.”, in Icones et vitae principum ac regum Poloniae omnium, page 3:
        Posteriate Lechi deficiente, Poloni comitiis Gnesnae de Repub.stabilienda habiis duodecim ex Procerum numero secundum totidem Palatinatus seu Provincias deligunt, quos Palatinos seu Woievodas, hoc est, duces belli lingua patria nominarunt, illisq; rerum summam committunt.
        Later, when Lech failed, the Poles, having held an assembly at Gnesna to establish a republic, elected twelve nobles from the same number of Palatinates or Provinces, whom they named Palatines or Voivodes, that is, war leaders in their native language, and entrusted the sum of their affairs to them.
      • 1769, Historiarum Poloniae et Magni Ducatus Lithuaniae scriptorum quotquot ab initio Reipublicae Polonae ad nostra vsqve tempora extant omnium collectio magna […], Warsaw: Sumptibus typographiae Mizlerianae, page 242:
        Duodenonageſimus Senator Laicus eſt Caſtellanus Praemetenſis, a Premecz, Palatinatus Poſnanienſis vrbe, denominatus.
        The eighty-eighth Lay Senator is Castellanus Praemestensis, named after Premecz, a town in the Palatinate of Poznan.

    Declension

    Fourth-declension noun.

    singular plural
    nominative palātīnātus palātīnātūs
    genitive palātīnātūs palātīnātuum
    dative palātīnātuī palātīnātibus
    accusative palātīnātum palātīnātūs
    ablative palātīnātū palātīnātibus
    vocative palātīnātus palātīnātūs