organit
Romanian
Etymology
Borrowed from French organite.
Noun
organit n (plural organite)
Declension
| singular | plural | |||
|---|---|---|---|---|
| indefinite | definite | indefinite | definite | |
| nominative-accusative | organit | organitul | organite | organitele |
| genitive-dative | organit | organitului | organite | organitelor |
| vocative | organitule | organitelor | ||