ordigi

Esperanto

Etymology

    From ordo (“order”, noun) + -igi (“to cause to be”).

    Pronunciation

    • IPA(key): /orˈdiɡi/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -iɡi
    • Syllabification: or‧di‧gi
    • Hyphenation: ord‧igi

    Verb

    ordigi (present ordigas, past ordigis, future ordigos, conditional ordigus, volitive ordigu)

    1. (transitive) to order (put in order)

    Conjugation

    Conjugation of ordigi
    present past future
    singular plural singular plural singular plural
    tense ordigas ordigis ordigos
    active participle ordiganta ordigantaj ordiginta ordigintaj ordigonta ordigontaj
    acc. ordigantan ordigantajn ordigintan ordigintajn ordigontan ordigontajn
    passive participle ordigata ordigataj ordigita ordigitaj ordigota ordigotaj
    acc. ordigatan ordigatajn ordigitan ordigitajn ordigotan ordigotajn
    nominal active participle ordiganto ordigantoj ordiginto ordigintoj ordigonto ordigontoj
    acc. ordiganton ordigantojn ordiginton ordigintojn ordigonton ordigontojn
    nominal passive participle ordigato ordigatoj ordigito ordigitoj ordigoto ordigotoj
    acc. ordigaton ordigatojn ordigiton ordigitojn ordigoton ordigotojn
    adverbial active participle ordigante ordiginte ordigonte
    adverbial passive participle ordigate ordigite ordigote
    infinitive ordigi imperative ordigu conditional ordigus

    Further reading