orbitus
Latin
Etymology
From orbis.
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [ɔrˈbiː.tʊs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [orˈbiː.tus]
Adjective
orbītus (feminine orbīta, neuter orbītum); first/second-declension adjective
Declension
First/second-declension adjective.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | ||
| nominative | orbītus | orbīta | orbītum | orbītī | orbītae | orbīta | |
| genitive | orbītī | orbītae | orbītī | orbītōrum | orbītārum | orbītōrum | |
| dative | orbītō | orbītae | orbītō | orbītīs | |||
| accusative | orbītum | orbītam | orbītum | orbītōs | orbītās | orbīta | |
| ablative | orbītō | orbītā | orbītō | orbītīs | |||
| vocative | orbīte | orbīta | orbītum | orbītī | orbītae | orbīta | |
Related terms
References
- “orbitus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- “orbitus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.