opbakken

Dutch

Etymology

Compound of op +‎ bakken.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈɔˌbɑ.kə(n)/
  • Audio:(file)
  • Hyphenation: op‧bak‧ken

Verb

opbakken

  1. (transitive) to reheat by pan-frying

Conjugation

Conjugation of opbakken (weak with strong past participle, separable)
infinitive opbakken
past singular bakte op
past participle opgebakken
infinitive opbakken
gerund opbakken n
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular bak op bakte op opbak opbakte
2nd person sing. (jij) bakt op, bak op2 bakte op opbakt opbakte
2nd person sing. (u) bakt op bakte op opbakt opbakte
2nd person sing. (gij) bakt op bakte op opbakt opbakte
3rd person singular bakt op bakte op opbakt opbakte
plural bakken op bakten op opbakken opbakten
subjunctive sing.1 bakke op bakte op opbakke opbakte
subjunctive plur.1 bakken op bakten op opbakken opbakten
imperative sing. bak op
imperative plur.1 bakt op
participles opbakkend opgebakken
1) Archaic. 2) In case of inversion.