onomastykon

Polish

Etymology

    Learned borrowing from Ancient Greek ὀνομαστικόν (onomastikón).[1][2][3] First attested in 1887.[4]

    Pronunciation

    • IPA(key): /ɔ.nɔ.masˈtɘ.kɔn/
    • Rhymes: -ɘkɔn
    • Syllabification: o‧no‧mas‧ty‧kon

    Noun

    onomastykon m inan

    1. onomasticon (a book, list, or vocabulary of names, especially of people)

    Declension

    Declension of onomastykon
    singular plural
    nominative onomastykon onomastykony
    genitive onomastykonu onomastykonów
    dative onomastykonowi onomastykonom
    accusative onomastykon onomastykony
    instrumental onomastykonem onomastykonami
    locative onomastykonie onomastykonach
    vocative onomastykonie onomastykony

    References

    1. ^ Mirosław Bańko; Lidia Wiśniakowska (2021), “onomastykon”, in Wielki słownik wyrazów obcych, →ISBN
    2. ^ Dubisz, Stanisław, editor (2003), “onomastykon”, in Uniwersalny słownik języka polskiego [Universal Dictionary of the Polish Language]‎[1] (in Polish), volumes 1–4, Warsaw: Wydawnictwo Naukowe PWN, →ISBN, →OCLC
    3. ^ Witold Doroszewski, editor (1958–1969), “onomastykon”, in Słownik języka polskiego (in Polish), Warszawa: PWN
    4. ^ Wilhelm Bogusławski (1887), Dzieje Słowiańszczyzny północno-zachodniej do połowy XIII w (in Polish), volumes 1-2, page 288

    Further reading