ometeu

Catalan

Verb

ometeu

  1. inflection of ometre:
    1. second-person plural present indicative/subjunctive
    2. second-person plural imperative

Romanian

Etymology

    From om + -eteu.

    Noun

    ometeu m (plural ometei)

    1. augmentative of om

    Declension

    singular plural
    indefinite definite indefinite definite
    nominative-accusative ometeu ometeuul ometei ometeii
    genitive-dative ometeu ometeuului ometei ometeilor
    vocative ometeuule ometeilor