okowa

Old Polish

Etymology

    Borrowed from Old Czech okova / okov.[1] First attested in 1471.

    Pronunciation

    • IPA(key): (10th–15th CE) /ɔkɔva/
    • IPA(key): (15th CE) /ɔkɔva/

    Noun

    okowa f

    1. (hapax legomenon) bucket perhaps covered in metal fittings
      Hypernym: wiadro
      • 1901 [1471], Materiały i Prace Komisji Językowej Akademii Umiejętności w Krakowie, volume V, page 93:
        Okowa situla
        [Okowa situla]

    Declension

    Declension of okowa
    singular plural
    nominative okowa —
    genitive — —
    dative — —
    accusative — —
    instrumental — —
    locative — —
    vocative — —

    References

    1. ^ Mieczysław Basaj; Janusz Siatkowski (2006), “okowa”, in Bohemizmy w języku polskim: Słownik (in Polish), Warsaw: Wydział Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego, →ISBN, page 198