odpowiadacz

Old Polish

Alternative forms

Etymology

    From odpowiadać + -acz. First attested in the before the 16th century.

    Pronunciation

    • IPA(key): (10th–15th CE) /ɔtpɔvʲadat͡ʃʲ/
    • IPA(key): (15th CE) /ɔtpɔvʲadat͡ʃʲ/

    Noun

    odpowiadacz m animacy unattested

    1. (law, attested in Greater Poland) defendant
      Synonym: odpowiedźca
      • 1858 [c. 1408], Wojciech Szurkowski z Ponieca, “Wyroki sądów miejskich czyli ortyle [Urban court rulings i.e. "Ortyls"]”, in Wacław Aleksander Maciejowski, editor, Historia prawodawstw słowiańskich [History of Slavic lawmaking], volume 6, Poniec, page 77:
        Ktoremu vpadnye ten ortel, szlowye ktho straczy, bąndz powod, bądz odpowyadacz, ten ma zaplaczycz ty pyenyadze za then ortel, a maya tho rowno, powod y odpowyadacz
        [Ktoremu upadnie ten ortel, słowie kto straci, bądź powod, bądź odpowiadacz, ten ma zapłacić ty pieniądze za ten ortel, a mają to rowno powod i odpowiadacz]
    adjective

    Descendants

    • Polish: odpowiadacz

    References

    Polish

    Alternative forms

    Etymology

      Inherited from Old Polish odpowiadacz. By surface analysis, odpowiadać + -acz.

      Pronunciation

       
      • IPA(key): /ɔt.pɔˈvja.dat͡ʂ/
      • Rhymes: -adat͡ʂ
      • Syllabification: od‧po‧wia‧dacz

      Noun

      odpowiadacz m pers (female equivalent odpowiadaczka)

      1. answerer, replier, responder
      2. (Middle Polish) threatener; one who announces loyalty or war

      Declension

      Declension of odpowiadacz
      singular plural
      nominative odpowiadacz odpowiadacze
      genitive odpowiadacza odpowiadaczy
      dative odpowiadaczowi odpowiadaczom
      accusative odpowiadacza odpowiadaczy
      instrumental odpowiadaczem odpowiadaczami
      locative odpowiadaczu odpowiadaczach
      vocative odpowiadaczu odpowiadacze

      Further reading