ocel

See also: oceľ

Czech

Etymology

Inherited from Proto-Slavic *ocelь, *ocělь from a north-Italian dialect,[1] ultimately from Late Latin aciāle, from Latin aciēs (“edge, point”), from ācer (“sharp”).[2]

Pronunciation

  • IPA(key): [ˈot͡sɛl]
  • Audio:(file)
  • Hyphenation: ocel

Noun

ocel f (relational adjective ocelový)

  1. steel

Declension

Derived terms

verbs
  • zocelit

References

  1. ^ Machek, Václav (1968), Etymologický slovník jazyka českého (in Czech), 2nd edition, Prague: Academia, page 408
  2. ^ Rejzek, Jiří (2007), “ocel”, in Český etymologický slovník (in Czech), Leda

Further reading

Polish

Etymology

Borrowed from Czech ocel, from Proto-Slavic *ocelь, *ocělь, from Late Latin aciāle, from Latin aciēs, from ācer.

Pronunciation

 
  • IPA(key): /ˈɔ.t͡sɛl/
  • Rhymes: -ɔt͡sɛl
  • Syllabification: o‧cel

Noun

ocel m inan

  1. calkin
    Synonym: hacel
  2. (Żywiec) synonym of stal

Declension

Declension of ocel
singular plural
nominative ocel ocele
genitive ocela oceli
dative ocelowi ocelom
accusative ocel ocele
instrumental ocelem ocelami
locative ocelu ocelach
vocative ocelu ocele

Derived terms

verbs

Further reading

  • “ocel”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
  • “ocel”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)
  • Leon Rzeszowski (1891), “ocel”, in “Spis wyrazów ludowych z okolic Żywca”, in Sprawozdania Komisyi Językowej Akademii Umiejętności‎[3], volume 4, Krakow: Drukarnia Uniwersytetu Jagiellońskiego, page 358

Romanian

Etymology

    Borrowed from French ocelle, from Latin ocellus.

    Noun

    ocel m (plural oceli)

    1. ocellus

    Declension

    singular plural
    indefinite definite indefinite definite
    nominative-accusative ocel ocelul oceli ocelii
    genitive-dative ocel ocelului oceli ocelilor
    vocative ocelule ocelilor