occeptus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of occipiō.
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [ɔkˈkɛp.tʊs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [otˈt͡ʃɛp.tus]
Participle
occeptus (feminine occepta, neuter occeptum); first/second-declension participle
Declension
First/second-declension adjective.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | ||
| nominative | occeptus | occepta | occeptum | occeptī | occeptae | occepta | |
| genitive | occeptī | occeptae | occeptī | occeptōrum | occeptārum | occeptōrum | |
| dative | occeptō | occeptae | occeptō | occeptīs | |||
| accusative | occeptum | occeptam | occeptum | occeptōs | occeptās | occepta | |
| ablative | occeptō | occeptā | occeptō | occeptīs | |||
| vocative | occepte | occepta | occeptum | occeptī | occeptae | occepta | |