obrzym

Old Polish

Etymology

    Inherited from Proto-Slavic *ob(ъ)rinъ.

    Pronunciation

    • IPA(key): (10th–15th CE) /ɔbr̝im/
    • IPA(key): (15th CE) /ɔbr̝im/

    Noun

    obrzym m pers

    1. (attested in Pomerania, Greater Poland) giant (person, or rarely an animal, of very large proportions)
      Synonym: stolin
      • 1930 [c. 1455], “Deut”, in Ludwik Bernacki, editor, Biblia królowej Zofii (Biblia szaroszpatacka)‎transliteration, transcription, 2, 11:
        Iako obrzymowye (gigantes) domnymani sø bili, aby byli rowni synom Enachovim
        [Jako obrzymowie (gigantes) domnimani są byli, aby byli rowni synom Enachowym]
      • 1874-1891 [15th century], Rozprawy i Sprawozdania z Posiedzeń Wydziału Filologicznego Akademii Umiejętności‎[1], [2], [3], volume XXIV, Grochów, West Pomeranian Voivodeship, Kcynia, page 62:
        Adducit in exemplum elephantem, obrzim, qui vnicum puerum tamen habet et hoc in centum annis, quem cum magna astucia parturit
        [Adducit in exemplum elephantem, obrzym, qui vnicum puerum tamen habet et hoc in centum annis, quem cum magna astucia parturit]

    Descendants

    • Polish: olbrzym

    References

    Further reading