normocit
Romanian
Etymology
Borrowed from French normocyte. By surface analysis, normă + -o- + -cit.
Noun
normocit n (plural normocite)
Declension
| singular | plural | |||
|---|---|---|---|---|
| indefinite | definite | indefinite | definite | |
| nominative-accusative | normocit | normocitul | normocite | normocitele |
| genitive-dative | normocit | normocitului | normocite | normocitelor |
| vocative | normocitule | normocitelor | ||