normare

See also: normaré

Italian

Etymology

    From norma +‎ -are.

    Verb

    normàre (first-person singular present nòrmo, first-person singular past historic normài, past participle normàto, auxiliary avére)

    1. (transitive, mathematics) to norm

    Conjugation

    Further reading

    • “normare”, in Vocabolario Treccani on line (in Italian), Istituto dell'Enciclopedia Italiana, 2026

    Anagrams

    Latin

    Verb

    nōrmāre

    1. inflection of nōrmō:
      1. present active infinitive
      2. second-person singular present passive imperative/indicative

    Romanian

    Etymology

      From norma + -re.

      Noun

      normare f (plural normări)

      1. norming

      Declension

      singular plural
      indefinite definite indefinite definite
      nominative-accusative normare normarea normări normările
      genitive-dative normări normării normări normărilor
      vocative normare, normareo normărilor

      Spanish

      Verb

      normare

      1. first/third-person singular future subjunctive of normar