nobilitate

English

Etymology

From Classical Latin nōbilitāt-, past participial stem of nōbilitō.[1] By surface analysis, nobility +‎ -ate (verb-forming suffix).

Verb

nobilitate (third-person singular simple present nobilitates, present participle nobilitating, simple past and past participle nobilitated)

  1. (obsolete, transitive) To make noble; to ennoble; to exalt.
    Synonyms: belord, dignify, elevate, lord; see also Thesaurus:aggrandize

References

  1. ^ “nobilitate, v.”, in OED Online Paid subscription required⁠, Oxford: Oxford University Press, launched 2000.

Further reading

Interlingua

Noun

nobilitate (plural nobilitates)

  1. nobility

Italian

Pronunciation

  • IPA(key): /no.bi.liˈta.te/
  • Rhymes: -ate
  • Hyphenation: no‧bi‧li‧tà‧te

Etymology 1

Noun

nobilitate f (plural nobilitati)

  1. Old Italian form of nobiltà

Etymology 2

Participle

nobilitate f pl

  1. feminine plural of nobilitato

Etymology 3

Verb

nobilitate

  1. inflection of nobilitare:
    1. second-person plural present indicative
    2. second-person plural imperative

Latin

Noun

nōbilitāte f

  1. ablative singular of nōbilitās (“nobility”)

Participle

nōbilitāte

  1. vocative masculine singular of nōbilitātus

Romanian

Etymology

    Learned borrowing from Latin nobilitas. By surface analysis, nobil + -itate.

    Noun

    nobilitate f (plural nobilități)

    1. noble

    Declension

    singular plural
    indefinite definite indefinite definite
    nominative-accusative nobilitate nobilitatea nobilități nobilitățile
    genitive-dative nobilități nobilității nobilități nobilităților
    vocative nobilitate, nobilitateo nobilităților