ngiur
Aromanian
Alternative forms
- ngiuru, angiur, angiuru
Etymology
Inherited from Late Latin iniuriō, from Latin iniūrior.[1][2] Compare Romanian înjura, înjur, Megleno-Romanian ạnjur.
Verb
ngiur (third-person singular ngiurã, participle ngiuratã)
Conjugation
| long infinitive | ngiurari, ngiurare | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| gerund | ngiurãnda | ||||||
| past participle | ngiuratã | ||||||
| singular | plural | ||||||
| first | second | third | first | second | third | ||
| indicative | present | ngiur, ngiuru | ngiuri | ngiurã | ngiurãm, ngiurãmu | ngiurats, ngiuratsã, ngiuratsi | ngiurã |
| imperfect | ngiuram | ngiurai | ngiura | ngiuram | ngiurats, ngiuratsi | ngiura | |
| simple perfect | ngiurai | ngiurash, ngiurashi | ngiurã | ngiurãm | ngiurat | ngiurarã | |
| conditional | present | s-ngiurarim | s-ngiurari, s-ngiurarishi | s-ngiurari, s-ngiurare | s-ngiurarim | s-ngiurarit | s-ngiurari, s-ngiurare |
| subjunctive | present | s-ngiur, s-ngiuru | s-ngiuri | s-ngiuri, s-ngiure | s-ngiurãm, s-ngiurãmu | s-ngiurats, s-ngiuratsã, s-ngiuratsi | s-ngiuri, s-ngiure |
| imperative | present | — | ngiurã | — | — | ngiurats, ngiuratsã, ngiuratsi | — |
Related terms
- ngiurat
- ngiurari / ngiurare
- giur