ngiur

Aromanian

Alternative forms

Etymology

Inherited from Late Latin iniuriō, from Latin iniūrior.[1][2] Compare Romanian înjura, înjur, Megleno-Romanian ạnjur.

Verb

ngiur (third-person singular ngiurã, participle ngiuratã)

  1. swear, curse, insult, call names

Conjugation

Conjugation of ngiur
long infinitive ngiurari, ngiurare
gerund ngiurãnda
past participle ngiuratã
singular plural
first second third first second third
indicative present ngiur, ngiuru ngiuri ngiurã ngiurãm, ngiurãmu ngiurats, ngiuratsã, ngiuratsi ngiurã
imperfect ngiuram ngiurai ngiura ngiuram ngiurats, ngiuratsi ngiura
simple perfect ngiurai ngiurash, ngiurashi ngiurã ngiurãm ngiurat ngiurarã
conditional present s-ngiurarim s-ngiurari, s-ngiurarishi s-ngiurari, s-ngiurare s-ngiurarim s-ngiurarit s-ngiurari, s-ngiurare
subjunctive present s-ngiur, s-ngiuru s-ngiuri s-ngiuri, s-ngiure s-ngiurãm, s-ngiurãmu s-ngiurats, s-ngiuratsã, s-ngiuratsi s-ngiuri, s-ngiure
imperative present — ngiurã — — ngiurats, ngiuratsã, ngiuratsi —
  • ngiurat
  • ngiurari / ngiurare
  • giur

References