nfruntu

Aromanian

Etymology

From a Vulgar Latin *infrontō, from Latin frōns, or alternatively derived from frãmti, frunti. Compare Romanian înfrunta, înfrunt.

Verb

nfruntu (participle nfruntatã)

  1. to face, confront
  2. to defy

Conjugation

Conjugation of nfruntu
long infinitive nfruntari, nfruntare
gerund nfruntãnda
past participle nfruntatã
singular plural
first second third first second third
indicative present nfruntu nfrunts, nfruntsã nfruntã nfruntãm, nfruntãmu nfruntats, nfruntatsã, nfruntatsi nfruntã
imperfect nfruntam nfruntai nfrunta nfruntam nfruntats, nfruntatsi nfrunta
simple perfect nfruntai nfruntash, nfruntashi nfruntã nfruntãm nfruntat nfruntarã
conditional present s-nfruntarim s-nfruntari, s-nfruntarishi s-nfruntari, s-nfruntare s-nfruntarim s-nfruntarit s-nfruntari, s-nfruntare
subjunctive present s-nfruntu s-nfrunts, s-nfruntsã s-nfrunti, s-nfrunte s-nfruntãm, s-nfruntãmu s-nfruntats, s-nfruntatsã, s-nfruntatsi s-nfrunti, s-nfrunte
imperative present — nfruntã — — nfruntats, nfruntatsã, nfruntatsi —