nfruntu
Aromanian
Etymology
From a Vulgar Latin *infrontō, from Latin frōns, or alternatively derived from frãmti, frunti. Compare Romanian înfrunta, înfrunt.
Verb
nfruntu (participle nfruntatã)
Conjugation
| long infinitive | nfruntari, nfruntare | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| gerund | nfruntãnda | ||||||
| past participle | nfruntatã | ||||||
| singular | plural | ||||||
| first | second | third | first | second | third | ||
| indicative | present | nfruntu | nfrunts, nfruntsã | nfruntã | nfruntãm, nfruntãmu | nfruntats, nfruntatsã, nfruntatsi | nfruntã |
| imperfect | nfruntam | nfruntai | nfrunta | nfruntam | nfruntats, nfruntatsi | nfrunta | |
| simple perfect | nfruntai | nfruntash, nfruntashi | nfruntã | nfruntãm | nfruntat | nfruntarã | |
| conditional | present | s-nfruntarim | s-nfruntari, s-nfruntarishi | s-nfruntari, s-nfruntare | s-nfruntarim | s-nfruntarit | s-nfruntari, s-nfruntare |
| subjunctive | present | s-nfruntu | s-nfrunts, s-nfruntsã | s-nfrunti, s-nfrunte | s-nfruntãm, s-nfruntãmu | s-nfruntats, s-nfruntatsã, s-nfruntatsi | s-nfrunti, s-nfrunte |
| imperative | present | — | nfruntã | — | — | nfruntats, nfruntatsã, nfruntatsi | — |