negotiatorius
Latin
Etymology
Etymology tree
From negōtiātor + -ius.
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [nɛ.ɡoː.ti.aːˈtoː.ri.ʊs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [ne.ɡot.t͡si.aˈtɔː.ri.us]
Adjective
negōtiātōrius (feminine negōtiātōria, neuter negōtiātōrium); first/second-declension adjective (post-Classical)
- of or belonging to business, trade, tradespeople, businesspeople
Declension
First/second-declension adjective.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | ||
| nominative | negōtiātōrius | negōtiātōria | negōtiātōrium | negōtiātōriī | negōtiātōriae | negōtiātōria | |
| genitive | negōtiātōriī | negōtiātōriae | negōtiātōriī | negōtiātōriōrum | negōtiātōriārum | negōtiātōriōrum | |
| dative | negōtiātōriō | negōtiātōriae | negōtiātōriō | negōtiātōriīs | |||
| accusative | negōtiātōrium | negōtiātōriam | negōtiātōrium | negōtiātōriōs | negōtiātōriās | negōtiātōria | |
| ablative | negōtiātōriō | negōtiātōriā | negōtiātōriō | negōtiātōriīs | |||
| vocative | negōtiātōrie | negōtiātōria | negōtiātōrium | negōtiātōriī | negōtiātōriae | negōtiātōria | |
References
- “negotiatorius”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- negotiatorius in Georges, Karl Ernst; Georges, Heinrich (1913–1918), Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch, 8th edition, volume 2, Hahnsche Buchhandlung
- R. E. Latham, D. R. Howlett, & R. K. Ashdowne, editors (1975–2013), “negotiatorius”, in Dictionary of Medieval Latin from British Sources[1], London: Oxford University Press for the British Academy, →ISBN, →OCLC
- “negotiatorius”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.