namiestnik

Polish

Etymology

    From namiast + -nik.

    Pronunciation

    • IPA(key): /naˈmjɛst.ɲik/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -ɛstɲik
    • Syllabification: na‧miest‧nik

    Noun

    namiestnik m pers (female equivalent namiestnica)

    1. (historical) intendant, governor-general, viceroy
      Synonym: wicekról
    2. (obsolete) deputy, replacement, substitute
      Synonym: zastępca

    Declension

    Declension of namiestnik
    singular plural
    nominative namiestnik namiestnicy, namiestniki1
    genitive namiestnika namiestników
    dative namiestnikowi namiestnikom
    accusative namiestnika namiestników
    instrumental namiestnikiem namiestnikami
    locative namiestniku namiestnikach
    vocative namiestniku namiestnicy

    1Deprecative.

    Derived terms

    adjectives
    • namiestniczy
    • namiestnikowski
    noun
    • namiestnictwo
    verb
    • namiestnikować

    Further reading

    • “namiestnik”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “namiestnik”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)