namięta

See also: Namięta and Namiętą

Polish

FWOTD – 3 December 2024

Etymology

    Deverbal from Old Polish namiecić, a dialectal form of naniecić (most likely a border dialect between Masovian and Greater Polish), with secondary nasalization, instead of the expected form *nanieta (compare podnieta).[1][2][3] First attested in 1535.[4]

    Pronunciation

    Noun

    namięta f

    1. (Middle Polish) intense feeling
      • 1535, Andrzej Glaber from Kobylin, Gadki z pisma wielkiego filozofa Arystotela‎[1], Krakow, page N3v:
        wſzakoż w cżłowiece vſpokoionim od takiey namięty nie mały bywa znak nacżele dobroci albo złoſci
        [Wszakoż w człowiece wspokojonym od takiéj námięty nié mały bywa znak na czele dobroci albo złości.]
        After all in a person calmed down from such an attack the sign of goodness or badness on his forehead oft is not small.
      • 1571, Pietro de' Crescenzi, Księgi o gospodarstwie‎[2], volume 2: O pomnożeniu i rozkrzewieniu wszelakich pożytków ksiąg dwojenaście, Krakow: Helena Ungler, page 474:
        cżłowieka cżyni pokornego iákoby báranek
        zwłaſzcżá gdy go nákłádźie w pośćiel
        tedy broni ćiáłu namięty
        [Człowieka czyni pokorenego jakoby baranek
        zwłaszcza gdy go nakładzie w pościel
        tedy broni ciału namięty]
        It makes a person humble as a lamb
        especially when it will place him under a sheet
        then it defends from the body of intense emotion.

    Declension

    Attested Middle Polish forms of *namięta
    singular plural
    nominative — —
    genitive namięty —
    dative — —
    accusative — —
    instrumental — —
    locative — —
    vocative — —

    Derived terms

    adjectives
    proper nouns
    adverbs
    verbs

    References

    1. ^ Boryś, Wiesław (2005), “namiętny”, in Słownik etymologiczny języka polskiego (in Polish), Kraków: Wydawnictwo Literackie, →ISBN
    2. ^ Mańczak, Witold (2017), “namiętny”, in Polski słownik etymologiczny (in Polish), Kraków: Polska Akademia Umiejętności, →ISBN
    3. ^ Bańkowski, Andrzej (2000), “namięta”, in Etymologiczny słownik języka polskiego [Etymological Dictionary of the Polish Language] (in Polish)
    4. ^ Maria Renata Mayenowa, et al., editors (2010-2023), “namięta”, in Słownik Polszczyzny XVI Wieku [A Dictionary of 16th Century Polish]

    Further reading