munkáim

Hungarian

Etymology

munka +‎ -im (possessive suffix)

Pronunciation

  • IPA(key): [ˈmuŋkaːjim]
  • Hyphenation: mun‧ká‧im

Noun

munkáim

  1. first-person singular multiple-possession possessive of munka

Declension

Inflection (stem in -a-, back harmony)
singular plural
nominative — munkáim
accusative — munkáimat
dative — munkáimnak
instrumental — munkáimmal
causal-final — munkáimért
translative — munkáimmá
terminative — munkáimig
essive-formal — munkáimként
essive-modal — munkáimul
inessive — munkáimban
superessive — munkáimon
adessive — munkáimnál
illative — munkáimba
sublative — munkáimra
allative — munkáimhoz
elative — munkáimból
delative — munkáimról
ablative — munkáimtól
non-attributive
possessive – singular
— munkáimé
non-attributive
possessive – plural
— munkáiméi