mruk
See also: Mruk
Polish
Etymology
Deverbal from mruczeć.
Pronunciation
Noun
mruk m pers (diminutive mruczek)
- (colloquial) one who is taciturn
Declension
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | mruk | mrucy, mrukowie, mruki |
| genitive | mruka | mruków |
| dative | mrukowi | mrukom |
| accusative | mruka | mruków |
| instrumental | mrukiem | mrukami |
| locative | mruku | mrukach |
| vocative | mruku | mrucy, mrukowie, mruki |
Noun
mruk m inan
Declension
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | mruk | mruki |
| genitive | mruku | mruków |
| dative | mrukowi | mrukom |
| accusative | mruk | mruki |
| instrumental | mrukiem | mrukami |
| locative | mruku | mrukach |
| vocative | mruku | mruki |
Further reading
Categories:
- Polish deverbals
- Polish 1-syllable words
- Polish terms with IPA pronunciation
- Polish terms with audio pronunciation
- Rhymes:Polish/uk
- Rhymes:Polish/uk/1 syllable
- Polish terms with homophones
- Polish lemmas
- Polish nouns
- Polish masculine nouns
- Polish personal nouns
- Polish colloquialisms
- Polish velar masculine personal nouns
- Polish inanimate nouns
- Polish velar masculine inanimate nouns
- pl:People
- pl:Vocalizations