mpar

Aromanian

Alternative forms

Etymology

From Late Latin impālāre, from Latin pālus. Compare Romanian împăra.

Verb

mpar (third-person singular mparã, participle mpãratã)

  1. to stab, thrust
  2. to prick

Conjugation

Conjugation of mpar
long infinitive mpãrari, mpãrare
gerund mpãrãnda
past participle mpãratã
singular plural
first second third first second third
indicative present mpar, mparu mpari mparã mpãrãm, mpãrãmu mpãrats, mpãratsã, mpãratsi mparã
imperfect mpãram mpãrai mpãra mpãram mpãrats, mpãratsi mpãra
simple perfect mpãrai mpãrash, mpãrashi mpãrã mpãrãm mpãrat mpãrarã
conditional present s-mpãrarim s-mpãrari, s-mpãrarishi s-mpãrari, s-mpãrare s-mpãrarim s-mpãrarit s-mpãrari, s-mpãrare
subjunctive present s-mpar, s-mparu s-mpari s-mpari, s-mpare s-mpãrãm, s-mpãrãmu s-mpãrats, s-mpãratsã, s-mpãratsi s-mpari, s-mpare
imperative present — mparã — — mpãrats, mpãratsã, mpãratsi —
  • mpãrari / mpãrare
  • mpãrat
  • par

Maltese

Etymology

    Univerbation of imb + par.

    Pronunciation

    • IPA(key): /(ɪ)mˈpaːr/
    • Rhymes: -aːr

    Noun

    mpar m or f

    1. of the same age