monoftongera

Swedish

Etymology

By surface analysis, monoftong +‎ -era.

Verb

monoftongera (present monoftongerar, preterite monoftongerade, supine monoftongerat, imperative monoftongera)

  1. (phonetics) monophthongize

Conjugation

Conjugation of monoftongera (weak)
active passive
infinitive monoftongera monoftongeras
supine monoftongerat monoftongerats
imperative monoftongera —
imper. plural1 monoftongeren —
present past present past
indicative monoftongerar monoftongerade monoftongeras monoftongerades
ind. plural1 monoftongera monoftongerade monoftongeras monoftongerades
subjunctive2 monoftongere monoftongerade monoftongeres monoftongerades
present participle monoftongerande
past participle monoftongerad

1 Archaic. 2 Dated. See the appendix on Swedish verbs.

Derived terms

Further reading

  • “monoftongera”, in Svenska Akademiens ordböcker [Dictionaries of the Swedish Academy] (in Swedish)