mianowity

Polish

Etymology

    From mianowić + -ity. First attested in the 16th century.[1] Compare Czech jmenovitý.

    Pronunciation

    • IPA(key): /mja.nɔˈvi.tɘ/
    • Rhymes: -itɘ
    • Syllabification: mia‧no‧wi‧ty

    Adjective

    mianowity (comparative mianowitszy, superlative najmianowitszy, derived adverb mianowicie)

    1. (obsolete) clear, explicit, well defined
    2. (Middle Polish) aforementioned
      Synonym: wyżej wymieniony
    3. (Middle Polish) designated
      Synonym: wyznaczony

    Declension

    Declension of mianowity (hard)
    singular plural
    masculine animate masculine inanimate feminine neuter virile (= masculine personal) non-virile
    nominative/vocative mianowity mianowita mianowite mianowici mianowite
    genitive mianowitego mianowitej mianowitego mianowitych
    dative mianowitemu mianowitej mianowitemu mianowitym
    accusative mianowitego mianowity mianowitą mianowite mianowitych mianowite
    instrumental mianowitym mianowitą mianowitym mianowitymi
    locative mianowitym mianowitej mianowitym mianowitych

    References

    1. ^ Bańkowski, Andrzej (2000), “mianowity”, in Etymologiczny słownik języka polskiego [Etymological Dictionary of the Polish Language] (in Polish)

    Further reading