merismos

Latin

Etymology

    Borrowed from Ancient Greek μερῐσμός (merĭsmós).

    Pronunciation

    Noun

    merismos m (genitive merismī); second declension

    1. (Late Latin) synonym of partītiō
      • late C.E. 3rd century, Marius Plotius Sacerdos, Artium grammaticarum libri tres [Three books on the grammatical arts], in Heinrich Keil, editor, Grammatici Latini [Latin grammarians], volume VI: Scriptores artis metricae [Writers on the metric art], Lipsia: in aedibus B. G. Teubneri, published 1923, first book, page 460, lines 4–9:
        De merismo. Merismos, quam nos partitionem vocamus, fit hoc modo, cum multae res separantur, ut puta pecora multa partiuntur,
        q u a m   s e p t e m   i n g e n t i a   v i c t o r  
        c o r p o r a   f u n d a t   h u m o   e t   n u m e r u m   c u m   n a v i b u s   a e q u e t ,
        e t   s o c i o s   p a r t i t u r   i n   o m n i s :  

        non dividit, quia septem sunt, non unum corpus.
        (please add an English translation of this quotation)

    Declension

    Second-declension noun (Greek-type).

    singular plural
    nominative merismos merismī
    merismoe
    genitive merismī merismōrum
    dative merismō merismīs
    accusative merismon merismōs
    ablative merismō merismīs
    vocative merisme merismī
    merismoe

    Descendants

    • → French: mérisme

    Further reading

    • “mĕrismŏs”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette, page 970, column 2: “mĕrismŏs, i, m. (μερισμός), énumération des parties dʼun tout : Sacerd. Gram. 1, 149.”