mendaciolum
Latin
Etymology
Etymology tree
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [mɛn.daːˈki.ɔ.ɫũː]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [men.daˈt͡ʃiː.o.lum]
- Hyphenation: men‧dā‧ci‧o‧lum
Noun
mendāciolum n (genitive mendāciolī); second declension (Medieval Latin)
- diminutive of mendācium
- 1150 – 1175, Osbernus Glocestriensis, Liber Derivationum 360:
- 1516, Thomas [de la] More, Letters to Erasmus II.388.193 (in Opus epistolārum Des. Erasmī Roterdamī, published 1906–1958):
- me tam probe noscas et ad scribendas epistolas neque tam superstitiose veracem ut mendaciolum usquequaque velut parricidium abominer
- (please add an English translation of this quotation)
- me tam probe noscas et ad scribendas epistolas neque tam superstitiose veracem ut mendaciolum usquequaque velut parricidium abominer
Declension
Second-declension noun (neuter).
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | mendāciolum | mendāciola |
| genitive | mendāciolī | mendāciolōrum |
| dative | mendāciolō | mendāciolīs |
| accusative | mendāciolum | mendāciola |
| ablative | mendāciolō | mendāciolīs |
| vocative | mendāciolum | mendāciola |
Further reading
- “mendaciolum”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- R. E. Latham, D. R. Howlett, & R. K. Ashdowne, editors (1975–2013), “mendaciolum”, in Dictionary of Medieval Latin from British Sources[1], London: Oxford University Press for the British Academy, →ISBN, →OCLC
- Latino-Sinicum (translated as 小謊/小谎)