memnun

Turkish

Etymology

    Inherited from Ottoman Turkish ممنون (memnun), from Arabic مَمْنُون (mamnūn).

    Pronunciation

    • IPA(key): /mɛm.nun/

    Adjective

    memnun

    1. grateful, glad
    2. pleased
      Near-synonyms: hoşnut, razı

    Declension

    Predicative forms of memnun
    present tense
    positive declarative positive interrogative
    ben (I am) memnunum memnun muyum?
    sen (you are) memnunsun memnun musun?
    o (he/she/it is) memnun / memnun?ur memnun mu?
    biz (we are) memnunuz memnun muyuz?
    siz (you are) memnunsunuz memnun musunuz?
    onlar (they are) memnun(lar) memnun(lar) mı?
    past tense
    positive declarative positive interrogative
    ben (I was) memnun?um memnun muydum?
    sen (you were) memnun?un memnun muydun?
    o (he/she/it was) memnun?u memnun muydu?
    biz (we were) memnun?uk memnun muyduk?
    siz (you were) memnun?unuz memnun muydunuz?
    onlar (they were) memnun?ular memnun muydular?
    indirect past
    positive declarative positive interrogative
    ben (I was) memnunmuşum memnun muymuşum?
    sen (you were) memnunmuşsun memnun muymuşsun?
    o (he/she/it was) memnunmuş memnun muymuş?
    biz (we were) memnunmuşuz memnun muymuşuz?
    siz (you were) memnunmuşsunuz memnun muymuşsunuz?
    onlar (they were) memnunmuşlar memnun muymuşlar?
    conditional
    positive declarative positive interrogative
    ben (if I) memnunsam memnun muysam?
    sen (if you) memnunsan memnun muysan?
    o (if he/she/it) memnunsa memnun muysa?
    biz (if we) memnunsak memnun muysak?
    siz (if you) memnunsanız memnun muysanız?
    onlar (if they) memnunsalar memnun muysalar?

    For negative forms, use the appropriate form of değil.

    Derived terms

    • memnun etmek
    • memnun olmak