meditatus

Latin

Etymology

Perfect active participle of meditor.

Participle

meditātus (feminine meditāta, neuter meditātum); first/second-declension participle

  1. meditating, having meditated
  2. (in the passive voice)
    1. exercised, practiced
    2. meditated, thought upon, weighed
      • c. 58–57 BCE, Cicero, De Haruspicum Responso:
        Nihil feci iratus, nihil impotenti animo, nihil non diu consideratum et multo ante meditatum.
        Nothing that I did was done in anger or upon uncontrolled impulse; there was nothing that I had not long pondered and rehearsed some considerable time before.
    3. intentional, premeditated

Declension

First/second-declension adjective.

References

  • “meditatus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • “meditatus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
  • “meditatus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
  • Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book‎[1], London: Macmillan and Co.
    • a prepared speech: oratio meditata (Plin. 26. 3. 7)