matsin

Aromanian

Alternative forms

  • matsinu, masnu, matsir, matsiru

Etymology

Inherited from Late Latin māchinō (“mill, grind”), a verb based on Latin māchina (“device, mill”), an early borrowing from Ancient Greek. Compare Romanian măcina, macin.

Verb

matsin (third-person singular matsinã, participle mãtsinatã)

  1. to grind, crush

Conjugation

Conjugation of matsin
long infinitive mãtsinari, mãtsinare
gerund mãtsinãnda
past participle mãtsinatã
singular plural
first second third first second third
indicative present matsin, matsinu matsinj matsinã mãtsinãm, mãtsinãmu mãtsinats, mãtsinatsã, mãtsinatsi matsinã
imperfect mãtsinam mãtsinai mãtsina mãtsinam mãtsinats, mãtsinatsi mãtsina
simple perfect mãtsinai mãtsinash, mãtsinashi mãtsinã mãtsinãm mãtsinat mãtsinarã
conditional present s-mãtsinarim s-mãtsinari, s-mãtsinarishi s-mãtsinari, s-mãtsinare s-mãtsinarim s-mãtsinarit s-mãtsinari, s-mãtsinare
subjunctive present s-matsin, s-matsinu s-matsinj s-matsini, s-matsine s-mãtsinãm, s-mãtsinãmu s-mãtsinats, s-mãtsinatsã, s-mãtsinatsi s-matsini, s-matsine
imperative present — matsinã — — mãtsinats, mãtsinatsã, mãtsinatsi —
  • mãtsinari / mãtsinare
  • mãtsinat

See also

Finnish

Noun

matsin

  1. genitive singular of matsi