mânc

See also: manc and Manc

Romanian

Etymology

    Inherited from Latin mancus (“maimed, crippled, defective, imperfect”).

    Noun

    mânc n (plural mâncuri)

    1. (regional, rare, archaic) a groove, hollow, or depression in the sole of the foot

    Declension

    singular plural
    indefinite definite indefinite definite
    nominative-accusative mânc mâncul mâncuri mâncurile
    genitive-dative mânc mâncului mâncuri mâncurilor
    vocative mâncule mâncurilor