liggia

Old Swedish

Etymology

From Old Norse liggja, from Proto-Germanic *ligjaną.

Verb

liggia

  1. to lie down
  2. to lie buried
  3. to be situated

Conjugation

Conjugation of liggia (strong)
present past
infinitive liggia —
participle liggiandi, liggiande lighat
active voice indicative subjunctive imperative indicative subjunctive
iæk ligger liggi, ligge — lā lāghi, lāghe
þū ligger liggi, ligge ligg lāt lāghi, lāghe
han ligger liggi, ligge — lā lāghi, lāghe
vīr liggium, liggiom liggium, liggiom liggium, liggiom lāghum, lāghom lāghum, lāghom
īr liggin liggin liggin lāghin lāghin
þēr liggia liggin — lāghu, lāgho lāghin
mediopassive voice indicative subjunctive imperative indicative subjunctive
iæk — — — — —
þū — — — — —
han — — — — —
vīr — — — — —
īr — — — — —
þēr — — — — —

Descendants

  • Swedish: ligga