lhacz

Old Polish

Etymology

    Borrowed from Old Czech lháč.[1]

    Pronunciation

    • IPA(key): (10th–15th CE) /lʲxa(ː)t͡ʃʲ/
    • IPA(key): (15th CE) /lʲxat͡ʃʲ/, /lʲxɒt͡ʃʲ/

    Noun

    lhacz m animacy unattested

    1. (attested in Lesser Poland) liar (one who tells lies)
      Synonyms: fałesznik, fałszerz, łeż, łgarz, matacz, szczekacz
      • 1950 [ca 1425], Jan Janów, editor, Najstarsze szczątki ewangeliarza polskiego, Krakow, page 42:
        Pakly rzku, ne z[n]agø gego, bødø podoben wam lhacz (ero similis vobis, mendax Jo 8, 55)
        [Pakli rzku, nie z[n]aję jego, będę podobien wam lhacz (ero similis vobis, mendax Jo 8, 55)]
    adjectives
    nouns
    verbs

    Descendants

    • Middle Polish: lhacz

    References

    1. ^ Mieczysław Basaj; Janusz Siatkowski (2006), “lhacz”, in Bohemizmy w języku polskim: Słownik (in Polish), Warsaw: Wydział Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego, →ISBN, page 123

    Polish

    Etymology

      Inherited from Old Polish lhacz.

      Pronunciation

      Noun

      lhacz m pers

      1. (Middle Polish) liar (one who tells lies)
        Synonyms: kłamca, (Middle Polish) łeż, łgarz
      adjectives
      verbs

      References

      • Maria Renata Mayenowa, et al., editors (2010-2023), “lhacz”, in Słownik Polszczyzny XVI Wieku [A Dictionary of 16th Century Polish]