leewieken

Dutch

Etymology

From lee (“limbs”) +‎ wiek (“wing”) +‎ -en. Probably by analogy with kortwieken.[1]

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈleːˌʋi.kə(n)/
  • Audio:(file)

Verb

leewieken

  1. (transitive) to pinion
    Synonym: kortwieken

Conjugation

Conjugation of leewieken (weak)
infinitive leewiekenen
past singular leewiekende
past participle geleewiekend
infinitive leewiekenen
gerund leewiekenen n
present tense past tense
1st person singular leewieken leewiekende
2nd person sing. (jij) leewiekent, leewieken2 leewiekende
2nd person sing. (u) leewiekent leewiekende
2nd person sing. (gij) leewiekent leewiekende
3rd person singular leewiekent leewiekende
plural leewiekenen leewiekenden
subjunctive sing.1 leewiekene leewiekende
subjunctive plur.1 leewiekenen leewiekenden
imperative sing. leewieken
imperative plur.1 leewiekent
participles leewiekenend geleewiekend
1) Archaic. 2) In case of inversion.

References

  1. ^ van der Sijs, Nicoline, editor (2010), “leewieken”, in Etymologiebank, Meertens Institute