leewieken
Dutch
Etymology
From lee (“limbs”) + wiek (“wing”) + -en. Probably by analogy with kortwieken.[1]
Pronunciation
- IPA(key): /ˈleːˌʋi.kə(n)/
Audio: (file)
Verb
leewieken
- (transitive) to pinion
- Synonym: kortwieken
Conjugation
| Conjugation of leewieken (weak) | ||||
|---|---|---|---|---|
| infinitive | leewiekenen | |||
| past singular | leewiekende | |||
| past participle | geleewiekend | |||
| infinitive | leewiekenen | |||
| gerund | leewiekenen n | |||
| present tense | past tense | |||
| 1st person singular | leewieken | leewiekende | ||
| 2nd person sing. (jij) | leewiekent, leewieken2 | leewiekende | ||
| 2nd person sing. (u) | leewiekent | leewiekende | ||
| 2nd person sing. (gij) | leewiekent | leewiekende | ||
| 3rd person singular | leewiekent | leewiekende | ||
| plural | leewiekenen | leewiekenden | ||
| subjunctive sing.1 | leewiekene | leewiekende | ||
| subjunctive plur.1 | leewiekenen | leewiekenden | ||
| imperative sing. | leewieken | |||
| imperative plur.1 | leewiekent | |||
| participles | leewiekenend | geleewiekend | ||
| 1) Archaic. 2) In case of inversion. | ||||
References
- ^ van der Sijs, Nicoline, editor (2010), “leewieken”, in Etymologiebank, Meertens Institute