kvil

Czech

Pronunciation

  • IPA(key): [ˈkvɪl]

Etymology 1

    Deverbal from kvílet.

    Noun

    kvil m inan

    1. (literary) whine (sound)
    Declension

    Etymology 2

    See the etymology of the corresponding lemma form.

    Verb

    kvil

    1. second-person singular imperative of kvílit

    Further reading

    Norwegian Bokmål

    Noun

    kvil m (definite singular kvilen, indefinite plural kviler, definite plural kvilene)

    1. form removed by a 2023 spelling decision; superseded by hvil

    Norwegian Nynorsk

    Noun

    kvil m (definite singular kvilen, indefinite plural kvilar, definite plural kvilane)

    1. respite

    Verb

    kvil

    1. imperative of kvila

    Volapük

    Pronunciation

    • IPA(key): [kvil]

    Noun

    kvil (genitive kvila, plural kvils)

    1. eagle

    Declension

    Declension of kvil
    Singular Plural
    Nominative kvil kvils
    Genitive kvila kvilas
    Dative kvile kviles
    Accusative kvili kvilis
    Predicative1 kvilu kvilus
    Vocative o kvil o kvils
    1. Introduced in Volapük Nulik.

    Synonyms

    Derived terms

    • hikvil
    • hikvilül
    • jikvil
    • jikvilül
    • kvilahoned
    • kvilalog
    • kvilanud
    • kvilanäst
    • kvilem
    • kvilik
    • kvilül
    • melakvil
    • regakvil
    • reigänakvil

    Further reading

    • “kvil”, in Vödabuk (in English, Esperanto, and Volapük)