kuś

See also: Appendix:Variations of "kus"

Old Polish

Etymology

Probably from kur with unattested meaning “penis” (compare Kashubian kùrc, Serbo-Croatian ку̏рац / kȕrac) + -ś.[1] Orignally “(little) penis” (attested since Middle Polish) > “young boy” (compare dialectal Polish kusiu (“little boy”)). Compare Belarusian ку́сік (kúsik, “penis”, childish).

Pronunciation

  • IPA(key): (10th–15th CE) /ku(ː)ɕ/
  • IPA(key): (15th CE) /kuɕ/

Noun

kuś m animacy unattested

  1. (attested in Greater Poland) apprentice baker
    • 1908 [c. 1500], Bolesław Erzepki, editor, Przyczynki do średniowiecznego słownictwa polskiego. I. Glosy polskie wpisane do łacińsko-niemieckiego słownika drukowanego w roku 1490‎[1], Lubiń, page 36:
      Ciniflos kvs, kvchczyk, quasi in cinerem flans
      [Ciniflos kuś, kuchcik, quasi in cinerem flans]

References

  1. ^ Sławski, Franciszek (1966-1969), “kuś”, in Jan Safarewicz, Andrzej Siudut, editors, Słownik etymologiczny języka polskiego [Etymological dictionary of the Polish language] (in Polish), volumes III: Kotar—Kysz, Kraków: Towarzystwo Miłośników Języka Polskiego, page 437

Further reading

Polish

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈkuɕ/
  • Audio:(file)
  • Rhymes: -uɕ
  • Syllabification: kuś
  • Homophones: Kuś, Kuź

Etymology 1

    Inherited from Old Polish kuś. By surface analysis, kur + -ś.

    Noun

    kuś m animal

    1. (archaic) cock, dick (penis)
    Declension
    Declension of kuś
    singular plural
    nominative kuś kusie
    genitive kusia kusi
    dative kusiowi kusiom
    accusative kusia kusie
    instrumental kusiem kusiami
    locative kusiu kusiach
    vocative kusiu kusie
    Derived terms
    nouns

    Etymology 2

      See the etymology of the corresponding lemma form.

      Verb

      kuś

      1. second-person singular imperative of kusić

      Further reading

      • “kuś”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)