korzec

See also: Korzec

English

Etymology

From Polish korzec.

Noun

korzec (plural korzecs)

  1. An old Polish dry measure, a bushel: in the early 19th century, it was 128 litres in Warsaw and 501.116 litres in Kraków.

Polish

Etymology

    Inherited from Proto-Slavic *korьcь.

    Pronunciation

    • IPA(key): /ˈkɔ.ʐɛt͡s/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -ɔʐɛt͡s
    • Syllabification: ko‧rzec

    Noun

    korzec m inan

    1. (historical) A dry measure:
      korzec rzymski ― 10.5 litres
      korzec krakowski ― 43.7 litres
      korzec gdański ― 54.7 litres
      korzec wrocławski ― 74.1 litres
      korzec warszawski ― 120.6 litres
      korzec nowopolski ― 128 litres

    Declension

    Declension of korzec
    singular plural
    nominative korzec korce
    genitive korca korców, korcy
    dative korcowi korcom
    accusative korzec korce
    instrumental korcem korcami
    locative korcu korcach
    vocative korcu korce

    Derived terms

    adjective
    • korcowy
    verbs
    • chować pod korcem
    • dobrać się (jak) w korcu maku
    • trzymać pod korcem
    • znaleźć się (jak) w korcu maku

    Further reading

    • “korzec”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “korzec”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)
    • korzec at Encyklopedia PWN