konus

See also: konuş

Esperanto

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈkonus/
  • Audio:(file)
  • Rhymes: -onus
  • Syllabification: ko‧nus

Verb

konus

  1. conditional of koni

Indonesian

Etymology

Learned borrowing from Latin cōnus (“cone”), from Ancient Greek κῶνος (kônos).

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈkonʊs/
  • Rhymes: -nʊs, -ʊs, -s
  • Hyphenation: ko‧nus

Noun

konus (plural konus-konus)

  1. (geometry) cone: A surface of revolution formed by rotating a segment of a line around another line that intersects the first line; A solid of revolution formed by rotating a triangle around one of its altitudes
    Synonym: kêrucut

Alternative forms

Further reading

Polish

Etymology

    Learned borrowing from Latin cōnus.

    Pronunciation

    • IPA(key): /ˈkɔ.nus/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -ɔnus
    • Syllabification: ko‧nus

    Noun

    konus m pers

    1. (colloquial, derogatory, offensive) midget, shorty, manlet; short person

    Declension

    Declension of konus
    singular plural
    nominative konus konusi, konusy
    genitive konusa konusów
    dative konusowi konusom
    accusative konusa konusów
    instrumental konusem konusami
    locative konusie konusach
    vocative konusie konusi, konusy

    Noun

    konus m inan

    1. (archaic) cone
      Synonym: stożek

    Declension

    Declension of konus
    singular plural
    nominative konus konusy
    genitive konusa konusów
    dative konusowi konusom
    accusative konus konusy
    instrumental konusem konusami
    locative konusie konusach
    vocative konusie konusy

    Further reading

    • “konus”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “konus”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)