kontinuum

See also: Kontinuum

Czech

Pronunciation

  • IPA(key): [ˈkontɪnuum]

Noun

kontinuum n

  1. continuum

Declension

Norwegian Bokmål

Etymology

Probably from Latin continuum

Noun

kontinuum n (definite singular kontinuumet, indefinite plural kontinua, definite plural kontinuaene)

  1. continuum

References

Norwegian Nynorsk

Etymology

Probably from Latin continuum

Noun

kontinuum n (definite singular kontinuumet, indefinite plural kontinuum, definite plural kontinuuma)

  1. continuum

References

Polish

Etymology

    Learned borrowing from Latin continuum.

    Pronunciation

    • IPA(key): /kɔn.tiˈnu.um/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -uum
    • Syllabification: kon‧ti‧nu‧um

    Noun

    kontinuum n

    1. continuum (continuous series or whole)

    Declension

    Declension of kontinuum
    singular plural
    nominative kontinuum kontinua
    genitive kontinuum kontinuów
    dative kontinuum kontinuom
    accusative kontinuum kontinua
    instrumental kontinuum kontinuami
    locative kontinuum kontinuach
    vocative kontinuum kontinua

    Further reading

    • “kontinuum”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “kontinuum”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)

    Swedish

    Etymology

    Borrowed from Latin continuus.

    Pronunciation

    • IPA(key): /kɔn.²tiːn.ʉː.ɵm/, /kɔn.ˈtiːn.ʉː.ɵm/, /kɔn.²tɪn.ʉː.ɵm/, /kɔn.ˈtɪn.ʉː.ɵm/

    Noun

    kontinuum n

    1. continuum

    References