konkubent

Polish

Etymology

    Learned borrowing from Latin concubāns.

    Pronunciation

    • IPA(key): /kɔŋˈku.bɛnt/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -ubɛnt
    • Syllabification: kon‧ku‧bent

    Noun

    konkubent m pers (female equivalent konkubentka)

    1. cohabitant, domestic partner (man who lives with a woman, but who is not a husband)
      Synonyms: konkubin, nieślubny

    Declension

    Declension of konkubent
    singular plural
    nominative konkubent konkubenci, konkubenty1
    genitive konkubenta konkubentów
    dative konkubentowi konkubentom
    accusative konkubenta konkubentów
    instrumental konkubentem konkubentami
    locative konkubencie konkubentach
    vocative konkubencie konkubenci

    1Deprecative.

    Further reading

    • “konkubent”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “konkubent”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)